Birlikte son haftamız yılbaşı haftasına denk gelince seninle partiden partiye koştuk gibi bir durum oluştu. İlk katıldığımız parti büyük teyzenin geleneksel olarak verdiği ofis partisiydi. Yıllardır fazla “kurumsal” olmam nedeniyle tek bir kez bile izin alıp katılamadığım partinin bu yılki şeref konuklarıydık senle ben Bebekliğinden beri sık sık ziyaret ettiğin o ofiste 3 ortak senin gibi kaç çocuk büyüttüler bir bilsen. Her daim oyuncak bulunan bu garip ofiste bu sefer yılbaşı ağacı ve süslerine saldırdın. Ben muhteşem yemekleri mideye indirirken sen teyzenin kucağında yemez dediğim peynirleri hüplettin. Ana-oğul harika hediyeleri kaptık geldik. İzin almaya değermiş bu parti onu anladık.

İkinci etkinliğimiz Emziren Anneler Grubu‘ndan tanışarak oluşturduğumuz Çarşamba oyun grubumuzun partisiydi. Her detayı en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş gerçek bir bebek yılbaşı&diş buğdayı partisiydi. Her anne birşey yaparken pastacı anne olarak bana kurabiye yapmak düştü. Senin doğum kurabiyelerinden aylar sonra tekrar mutfağa girmek çok hoşuma gitti. Bu görevi kendim için keyifli bir aktiviteye çevirmek ve hamurlarından faydalanmak için seni uyutup Özge Teyzene kaçtım. Tıpkı eski günlerdeki gibi muhabbet ede ede kurabiyelerimizi süsledik. Ertesi gün partide harika vakit geçirdik. Neredeyse tüm arkadaşların oradaydı. Hatta bir ara CA Babies Fan Club olarak sen, Çınar ve Doruk üçlüsünün resmini çekip doğum doktorunuza bile gönderdik. Hernekadar artık ben işte olacak olsam da sen Güler’le birlikte oyun grubu buluşmalarına iştirak etmeye devam edeceksin. Eskiden bir annen oluyordu yanında şimdi eminim ki hepsi sana annelik yapacak.

Üçüncü ve son partimiz 31 Aralık gecesi bizim evdeki Daltonlar Partisi’ydi. Bu yılbaşı programını duyan herkes deli dedi bize. O kadar bebekle canınız çıkacak saçmalamayın dediler. Oysa kağıt üzerinde harika bir plandı, tamamı 8-9 aralığında uyuyan 4 bebektiniz. Bu işi bu yıl yaptık yaptık asıl bundan sonra zor diye düşündük. Nitekim, hiçbiriniz yüzümüzü kara çıkartmadınız. Önce sen, sonra Doruk, sonra Batu, en son da Alp uyudu. Saat 21.30′da tüm anneler ve babalar sofrada keyifle yemeklerini yiyordu. Evin her odasında hatta koridorda bile uyuyan bir bebek vardı! İlk kimin uyanacağına dair bahisler açıldı, kapandı ama korkulan olmadı. Kaderin cilvesi bu ya saat 00.00′da patlayan havai fişekler nedeniyle sırayla hepiniz uyandınız ve herkes yeni yıla bebeğini emzirerek girdi. Ki bence böyle olması gerekirdi zaten. 03.30′a kadar babalar çeşitli oyunlar oynadı, anneler olarak biz sadece anının tadını çıkarttık, kikirdedik durduk. Sonra küçükten büyüye sırayla tüm bebekleri uğurladık. Şimdiye kadar geçirdiğimiz en sessiz en sakin ama en huzurlu yılbaşıydı. Bu ekiple herşeye varız dedik gecenin sonunda. Siz böyle olun bakın biz daha neler yapacağız?

Bu yazıyı 2010′a teşekkür etmeden bitirmek istemiyorum. Önümüzde birbirinden güzel yıllar olacak inşallah, ama 2010-bana seni getiren yıl-aralarında açık ara favorim olarak kalacak. Mutlu yıllar bebeğim…