Geçenlerde sahilde yürürken bizim şirketin genel müdürüyle karşılaştık. O sana türlü türlü şirinlikler yaptı ama sanki sen onun beni senden er ya da geç çalacağını bilirmiş gibi astın suratını oturdun. Aslında ayıp ettin çünkü o kanunen mümkün olan en uzun izni kullanabilmem için gerekli anlayışı bize gösteriyor zaten. Ama kanun bozuk o ne yapsın???

Bizim kadar şanslı olmayan pek çok anne ve bebeği var etrafımızda. Değil ücretsiz izin kullanmak, pek çok anne daha bebeği 2 aylıkken işe dönmek zorunda kalıyor. Hele de emzirmek isteyen bir anne ise çok kötü şartlarda bebeğine süt sağmaya çalışıyor, çoğu sonunda pes edip bırakıyor. Türkiye’de ilk 6 ay sadece anne sütü ile beslenen bebeklerin oranı yüzde 1 küsürlerdeymiş. Yani sen 100 bebeğin şanslı bir tanesisin. İlk 6 ay sadece anne sütü diye sağa sola yapıştıran devletimiz ise bu konuda hiçbirşey yapmıyor. Bizim 10 belki de 100 mislimizi kazanıp da bir yolunu bulup vergi vermeyenler dururken, her ay maaşımızın neredeyse yarısını vergi olarak veren maaşlı çalışanlar olarak 4 aydan daha uzun bir ücretli izni hak ettiğimizi düşünüyorum. Hatta keşke imkan olsa da ücretsiz izin de daha uzun olsa, ya da pek çok gelişmiş ülkede olduğu gibi part time işe dönüş mümkün olsa. Haftada 3 gün işe gitsem bayağı da verimli olur, sana vakit ayırabilir, maaşımın da 3/5′ini almaya razı olurdum mesela. Bu gibi temennileri ve yapılması gerekenleri Çakıl’ın annesi ve Deniz&Derin oğlanların annesi Emzirme Reformu Manifestosu‘nda derlediler. Çok da iyi ettiler, ellerine  sağlık.

Garip bir ülkede yaşıyoruz. Sen büyüyene kadar bazı şeylerin düzelmesini ümit etmekten başka tek çaremiz  bazı şeylerin düzelmesine bir nebze de olsa katkıda bulunmak. Emzirme Reformu‘nu DES-TEK-Lİ-YOR-UZ…