Tag Archives: bebekle tatil

Bir Hypnobirthing Hayali

Gözlerini kapa ve kendini mutlu hissettiğin o yerde hayal et. Bu yer daha önce hiç gitmediğin ama çok gitmek istediğin bir yer de olabilir. Orası nasıl bir yer? Hava nasıl, sıcak mı soğuk mu? Yürüyor musun, ayakların çıplak mı? Yerdeki dokuyu hissetmeye çalış. Havayı içine çek, ne kokuyor? Sesleri dinle, ne duyuyorsun? Etrafı dikkatle incele, neler görüyorsun?

Click to continue reading “Bir Hypnobirthing Hayali”

iPhone’a emanet

30 Eylül sabahı İstanbul’a bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken biz havaalanına doğru yola koyulduk. Bu seferki rotamız Bodrum Rixos’tu. Torba’ya 2 km uzaklıkta tepelik bir koya konuşlanan bu oteli, babanın toplantısı için gidiyor olmasak pek de tercih etmezdik sanırım. 5 yıldızlı otel sevmiyor oluşumuz bir yana, yokuşları nedeniyle çocukla çok rahat edilecek bir yer olmadığını söyleyebilirim. Her ne kadar günde 3 posta yokuş tırmanmaktan bacaklarımız tutulsa da güzel hava sayesinde harika bir hafta sonu geçirdik. Sabahları nispeten serin, öğleye doğru gayet güzel ısınan, akşamları ise limonata gibi olan hava sayesinde Ekim’de Bodrum başkaymış diyenleri gayet iyi anladık.

İlk kesintisiz uykunun hemen ardından bu seyahate çıktığımız için biraz tedirgin olsam da uyku konusunda en ufak bir sorun yaşamadık. Sezonun son denizine girdiğini bilirmişcesine her denize girdiğinde çıkmak bilmedin. “Anne bıyaaaaak” nidalarıyla beni ittirip kendi kendine kolluklarınla yüzmeye çalışıp, heyecandan ağzını kapatmayı unutunca bol bol su yuttun. Sabahları deniz sefası sonrası evde pek görmeye alışık olmadığımız 3 saatlik öğle uykularından patlatıp bizi çok dinlendirdin. Hayatında ilk kez bir otelin Mini Club’ında vakit geçirdin. Senin yaş grubunu ebeveynsiz almadıkları için sana eşlik ettim ama süs bitkisi şeklinde orada dikildim. Emmeyi bıraktıktan sonraki ilk uçak yolculuğumuz olmasına rağmen, gidiş de dönüş de gayet sorunsuz geçti.

Bu tatilin en önemli gelişmesi seni uyuttuktan sonra odamızda bırakıp babanla yemeğe gidebilmemizdi. Böyle bir şeye nasıl cesaret ettiğimizi açıklayana kadar, etrafımızdakilerin “Çocuğunuz nerede?” diye sorarkenki meraklı ve iğneleyen bakışlarını hiç unutmayacağım. Resmen gaddar anne&baba damgası yedik. Ya ben çok rahatım ya da insanlar gerçekten çok pimpirikli bilmiyorum.

Birkaç ay önce ÇokBilmiş’in bu yazısında gördüğüm şu uygulamayı hemen indirmiş ve denemeyi kafama koymuştum. Kısmet bu tatileymiş. Aslında Baby Moniyor&Alarm uygulaması bir bebek telsizi vazifesi görüyor. Klasik bebek telsizlerinden tek farkı herhangi bir mesafe kısıtı bulunmaması. Bebeğin yattığı odada bebeğe mümkün olduğunca uzak bir noktada sarja takılmış bir iphone bırakıyorsun, eğer bebek ağlarsa daha önceden tespit ettiğin bir numaraya otomatik telefon açıyor. Bebeğinin yanına gidene kadar ne şiddette ağladığını veya gerçekten ağlayıp ağlamadığını kontrol edebiliyorsun.

Uygulamayı kullanmak çok basit. Önce ayarlar(settings) bölümünden aranacak telefon numarası(alert phone) seçiliyor. Tabii ki telefon rehberi içerisinden birini seçebiliyorsun. Uygulamanın sese karşı duyarlığınını(sensor sensivity) ayarlayabiliyor, özellikle gürültülü bir yerdeysen duyarlılığı en düşük seviyeye getirebiliyor ya da en ufak sese bile devreye girsin istiyorsan en yüksek seviyeye ayarlayabiliyorsun. Daha sonra gelişmiş ayarlar(advanced settings) bölümünden alarmı kurar kurmaz kaç saniye içerisinde odayı terk etmek istediğini(time to leave the room) seçiyorsun ki sıvışma anında çıkan sesleri algılamasın. Her gık sesini ciddiye almasın diye bir de kaç saniyelik kesintisiz ses duyduktan sonra(alarm after) telefon açmasını istediğini belirtiyorsun. Bir güzel özelliği daha var ki “koy başını, yat bakayım aşağıya..vb.”anne sesini kayıt edip ilk ağlamanda bunu devreye sokabiliyor(replay mummy’s voice), halen ağlaman devam ediyorsa telefon açmasını sağlayabiliyorsun(after mummy’s voice). Dilersen anne sesi yerine ipod’dan sevdiğin bir ninniyi de seçebiliyorsun. Aktivite geçmişi(activity log) sayesinde kaç dakika kesintisiz uyuduğunu, eğer mırıldandıysan kaç saniye mırıldandığını görebiliyor, dilersen bu seslerin detayını dinleyebiliyorsun. Kısacası herşey düşünülmüş. Uygulamanın tek kötü yanı var ki-bunu uygulamayı geliştirenlerin bilerek yaptığını düşünüyorum- bir kere ses duyar ve telefon açarsa telefonda bebeğinin ağlamadığını görüp kapasan bile tekrar devreye girmiyor. Sanırım bu uygulamanın bir bebek bakıcısı olarak algılanmaması, sadece bebeğe ulaşmanın mümkün olduğu ortamlarda kullanılmasını istedikleri için böyle bir önlem almışlar.

Çalışıp çalışmadığına ilişkin birkaç deneme ve restoran-oda depar süresine(1 dk 30 saniye) ilişkin testlerden sonra biz bu uygulamaya güvendik. Seni herzaman yatırdığımız üzere saat 8 gibi yatırdık, 15 dakika daldığından emin olmak için bekledik ve sürekli otel odasına tıkılmak zorunda kalan anne&baba olarak makus talihimizi yenip kendimizi dışarı attık. İlk gece insanların dehşet dolu bakışları altında bir güzel akşam yemeğimizi yedik. İkinci akşam uygulamanın namı almış yürümüş herkese ballandıra ballandıra detayları anlatırken birden telefon çaldı. Ufak çaplı bir heyecan yaşasam da telefondan ağlama sesin gelmediği için sakince odaya gittim. Girer girmez ne olduğunu anladım. O sırada başlayan canlı müzik neredeyse odamızın içinde çaldığından uygulama sürekli ses algılıyor(noise detected) ve arama yapıyordu. Buradan anlamış olduk ki dış sesin fazla şiddetli olmadığı yerlerde denemekte fayda var. O akşam tekrar çıkamadık ama olsun bu uygulamanın değil müziğin kabahatıydi.

Burada Steve Jobs’ı rahmetle anmadan edemeyeceğim. Onun gibi bir dahi sen büyüyene kadar bir daha bu dünyaya gelir mi bilmiyorum ama hayatını okumanı ve onun bakış açısını anlamanı çok isterdim. Kendisi iphone/ipad’i icat etmeseydi hayatımızın daha ne kadar kolaylaşabileceğini asla bilemeyecektik. Sen bu satırları okurken, “Amaan anne sen bunlara kolaylık mı diyorsun? Bizim i-robot’umuz çocuğu pıpışlayıp geri uyutuyor!” mu diyeceksin ne diyeceksin bilmiyorum ama ben televizyonu siyah&beyaz seyretmiş bir kuşak olarak içinde yaşarken bile teknolojik gelişmelere şaşırabiliyorum.

İtalyanların İtalyası

Seviyoruz işte, ailecek bilmediğimiz yerlere gitmeyi, orayı keşfetmeyi, az da olsa oralı gibi hissetmeyi. Bu yıl tam olarak anladık ki sen de bizdensin. Düzenin konusunda oldukça hassas olmana rağmen özellikle seyahatlerde gösterdiğin müthiş uyumlu tavır, gittiğin yerlerdeki tek beklentinin basit bir bebek yatağı olması, her yeni yeri keşfederken gözlerinde gördüğümüz heyecan ve aynı dili konuşmasan bile herkesle iletişim kurmaya bu kadar hevesli olman gezgin ruhun sana da geçtiğinin göstergeleri.

Yine uyku saatine getirdiğimiz İstanbul-Roma uçuşumuz, senin uçak havalandıktan yaklaşık 5 dk. sonra uyumanla vukuatsız geçti. Bildiğimiz üzere, sen uyudu mu külçe gibi uyuyan ve oradan oraya taşınabilen bir çocuk değilsin, olamayacaksın da. Daha uçak tekerleklerini yere koyar koymaz gözlerini cin gibi açıp “deldikkkkkkkkkk” diye bağırdın. O andan sonra da geceyi geçireceğimiz otelimize gidene kadar ortalıkta koşturdun durdun. Sallama, pışpışlama, yanımıza alma gibi uyku şekillerinden hiç hazetmediğinden seni tekrar uykuya ikna etmek oldukça zor oldu.

Sabah ise bu 3 saatlik uyanıklık süresi hiç olmamışcasına tüm enerjinle güne başladın. 1,5 saatlik araba yolcuğunun sonuna evimize vardığımızda kuzenin Ryan(senin dilinde Nayn) ve sen kendinizi çimlere atıp hemen oyuna daldınız. Bu tatilde iki çocuklu olmak nasıl bir şey acaba diye merak ettiğim her şeyi bizzat idrak etmiş oldum. Gözüm korkmadı dersem yalan olur ama bunda 32 aylık kuzeninin tam bir 2 yaş krizinin ortasında olmasının da etkisi var tabi. Bir de günlük programlarınız o kadar farklıydı ki sürekli birbirinizi rahatsız etmemeniniz için çaba göstermek çok yorucu oluyordu. Sen dünyanın neresine gidersek gidelim akşam 8’de uyuyup sabah 6’dan itibaren kalkıyorsun. O ise gece 11 gibi anne ve babasıyla yatıyor sabah 11 gibi onlarla kalkıyor. O kalkıyor sen öğlen uykusuna yatıyorsun, sen kalkıyorsun o yatıyor, bildiğin köşe kapmaca. Dolayısıyla dönüşümlü olarak sessiz olmanız gerekiyor. Ama gel de bunu size anlat!

Roma’nın sayfiye yerlerinden olan Ronciglione’deki evimiz tam bir yayla havasına sahipti. Sabahları hafif puslu 13-16 derece sıcaklıkta çiğ yağmış çimenlerde seni ses çıkarmadan oyalamak oldukça zor olunca çözümü arabaya kaçmakta bulduk. “Aarbaaa” ve “aaahtar” bu ara favori kelimelerin, çılgın bir araba düşkünlüğün var. Bu konuda bana çekmişsin zira baban bile araba bilgim konusunda şaşırıp kaportacı çırağı ile mi evlendim diye sıklıkla merak etmektedir. Arabamızı tanıyalım seansından sonra, kahvaltımızı edip biraz da bahçede oynadıktan sonra saat 11 gibi maaile öğle uykusuna yatıp 2-3 saat dinleniyorduk. Sonra öğlen yemeğimizi yeyip, evimizin dibindeki Lago Di Vico’ya göle girmeye gidiyorduk. Akşamüstü Ronciglione’de dondurma keyfi yapıp 7 civarı evimize geçiyor, yemek, banyo uyku ritüelimizi gerçekleştiriyorduk. Çok sakin, çok dingin, doğayla ve seninle baş başa, telefonun bile çekmediği, internetin olmadığı, bol bol kitap okuduğumuz huzurlu bir haftaydı. İstanbul’da sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken insan ne kadar yorulduğunu anlamıyor da arada böyle durduğunda anlıyor bu dinginliğe olan ihtiyacını. 10 yıldır sadece 11 aylık bir doğum izni molasıyla aralıksız çalıştığım için herhalde, hele de senden sonra tatiller benim için eğlence odaklı olmaktan çok uzakta artık. Sadece 2 kez civarı gezecek gücü kendimizde bulabildik. Birinde Roma’ya diğerinde de yakınımızdaki 1500’lü yıllarda inşa edilmiş Bomarzo Canavar Parkı’na gittik. Sen tam anlamasan da kuzenin Ryan bu geziden çok memnun kaldı.

Birinci haftanın sonunda nispeten daha civcivli bir yer olan Silvi Marina’ya geçtik. Evimizin deniz kenarında ve iki katlı olması sabah seanslarımızın kolay geçmesini sağladı. Amcanları uyandırmadan hızlıca kahvaltını yaptırıp 7.30 gibi inin cinin top oynadığı plajda oluyor, öğlen sıcağı bastırmadan bol bol denize giriyor, saat 11’e doğru gözlerin kapanırken evimize gidip bi güzel uyuyorduk. Uyanıp yemeğimiz yiyor, bazen denize, bazen yürüyüşe, bazen de parklara gidiyorduk.

Yemek sorun olmayacakmış gibi gözükse de şaşırtıcı bir şekilde yine sorun oldu. Dubrovnik tatilimizden peynir seçtiğini bildiğimden, bu sefer hem beyaz peynirini hem kaşar peynirini vakumlatarak yanımda götürdüğüm için sabah kahvaltılarımız sorun olmadı.  Oranın meyveli yoğurtlarını çok sevdiğin için ara öğünlerin ve turuncu kavunlarına bayıldığın için meyven de sorun olmadı. Ama iş senin ana besin madden ete gelince çuvalladık. Ağırlıklı olarak kanlı kanlı kalın bisteccalar yedikleri için sana et bulmakta zorlandık. Bulduğumuz ince etler ise genellikle sığır etiydi sen onları çiğneyemedin. Pizza yemesine yerdin ama bu tatilimizde öğrendik ki gerçek İtalyanlar-artık üşengeçlikten midir bilinmez-öğlen asla pizza yemezler, pizza fırınlarını saat 18.00’den sonra yakarlarmış. Siz burayı Roma mı sandınız öğlen pizza yemek sadece turistlere göredir diye bir de dalga geçtiler bizle! Bazı akşamlar evimizin dibindeki pizzacıdan pizza alıp getiriyorduk ama ona da çok yüz vermedin. Balıkla da aran pek olmadığından deniz mahsulü lokantalarına gittiğimizde de yarı aç gezdin durdun. Makarna cennetinde canının pilav isteyeceğini tahmin ettiğimden evden getirdiğim pirinçle sana pilav yapıyor yanında da kasaptan aldığım hamburger köftesini veya schintzel kızartıyordum. Evdeki lezzetlere en yakın bunlardı.

Senin sosyalliğine gelince, ne baban ne ben böyle olmadığımızdan seni şaşkınlıkla izledik. Farklı bir dil konuşulduğunu anladın mı bilmiyorum ama seni gören ve seven herkes ciao(çav) dediğinden hemen bu lafı kaptın. Gayet aksanlı bir şekilde hem merhaba hem de baybay niyetine herkese çau çau deyip durdun. Sahilde arkana bile bakmadan altında çocuk olan her şemsiyeye kendi kendine gidip, onlarla arkadaş olup, oyuncaklarına sulandın. Allahtan İtalyanlar da bizim gibi çocuk sever bir millet de biz ezile büzüle seni oralardan toplayacağımıza uzaktan keyifle izledik sevimli sosyalleşme çabalarını. En bomba olay 8-9 yaşlarında bir kız çocuğu sana adını sorduğu sırada yaşandı. İtalyanca adını soran kıza bön bön bakınca, kız çok akıllı bir mavera ile önce kendini sonra arkadaşlarını göstererek teker teker isimlerini söyledi. Sonra seni işaret ederek tekrar sordu. Sen de gözlerin parlayarak “Memir” diye bağırdın. O an anladım ki çocukların dili, dini, ırkı yok. Siz dünya vatandaşınız, hepiniz…

Yalnız bu tatilde ilk kez sana çok çok çok sinirlendik babanla ikimiz. Araba ve anahtar sevdan bize çok pahalıya patlıyordu az kalsın. Evden çıkmak üzereyken babandan anahtarı istedin o da verdi. Sonra senden bir an gözümüzü ayırdık ve arabanın anahtarı yokoldu. Nereye koydun oğlum diye sordukça, “orda, burada” deyip bir sürü yer gösterdin ama yok yok, yer yarıldı anahtar içine girdi! Dönmemize 1 gün var, araba kiralık, Silvi’de ofisleri yok, anahtarı kaybettiğimizi söylesek ne zaman bize yedek anahtarı yetiştirirler, yetiştiremezlerse biz 4 saat uzaklıkta havaalanına nasıl gideriz, arabayı onlar nasıl alırlar gibi binbir düşünce içinde deli gibi anahtar ararken sen adda adda diye peşimizde dolaşınca iyice sinirlerimiz kalktı. Sakince tekrar aramak için seni odanda yatağına hapis bıraktık. Biraz ağladın ama plan başarılı oldu, sakin sakin arayınca anahtarı bulduk. Bulaşık makinesinin içine atmışsın! Bu da bize kocaman bir ders oldu artık senin eline önemli bir şey vermiyoruz.

Dönüş uçağımız 23.40’da olduğu için Fiumicino yakınlarında biraz vakit geçirmek üzere plan yaptık. Önce büyük markaların %70 indirimli mağazalarının bulunduğu CastelRomano Designer Outlet’e gittik. Pek alışveriş modumuzda olmadığımızdan şöyle bir gezip çıktık. Tatilimiz boyunca gördüğümüz ilk Türklere de tam da burada rastladık. Sanırım millet olarak seviyoruz pahalı markaları ölü eşek fiyatına almayı. Alışveriş için Roma’ya giden marka meraklıları şehir içinde vakit kaybetmemeli bence.

Sonra akşam kapanana kadar Zoomarine Aqua Park’ta vakit geçirdik. Böyle büyük bir eğlence merkezi için henüz çok küçükmüşsün onu anladık. Tek ilgini çeken bahçedeki sincap ve mini tren oldu. Oradaki kalabalık da benim midemi bulandırdı. Bir yandan böyle eğlenceleri tatmanı istiyorum bir yandan da kafam kalabalıkları kaldırmıyor. Nasıl olacak bu iş bilmiyorum.

Dönüşte havaalanında bebek arabanda zorla da olsa seni uyutmayı başardım. Ama uçağa binerken arabadan kucağıma transfer esnasında yine cin kesildin. İlk kez bir uçak yolculuğunda 1 saat filan uyumadın, hatta ağladın. Emzirsem de ışıklar açık olduğu için bir türlü uykuya dalamadın. Sonunda daldığında inişe geçmiştik zaten. İner inmez uyanıp eve varıncaya kadar da uyumayınca, ertesi günü nasıl çıkartacağımı kara kara düşündüm. Sabah 5’te uykuya daldın ve 5 saat deliksiz bir uyku çekerek bana büyük kıyak yaptın. Sen doğduğundan beri ilk kez 10’da yataktan çıkınca uçakta uyumayan çocuk da fena olmuyormuş diyerek bir tatilin daha sonuna geldik.

Aşırı doz Demir yüklemesinden sonra bugün işe gelmek çok koydu ama sadece 5 işgünü çalışıyoruz ve bayramı fırsat bilip hasretinle yanıp tutuşan anneane, dedeye doğru yelken açıyoruz.İşte benim asıl tatilim de tam orada başlıyor…

Biyometrik Demir

16.ay fotomuz olarak vize başvurusunda kullanmak üzere çektirdiğimiz biyotmetrik resmi kullanayım dedim. Geçen yıl miniminnacıktın vesikalığın çekilirken. Seni beyaz bir örtünün üzerine yatırmış öyle çektirmiştik. Bu yıl ise kocaman adam gibi oturdun sandalyeye sonra da dönüp oturduuuuu dedin. Etraftaki ışıklar, fotoğrafçı amcanın sana salladığı oyuncak, herşey o kadar ilgini çekti ki etrafını şok halinde seyrederken kımıldamadan bir sürü poz verdin. Aslında daha güzel güldüğün tonla kare vardı ama maalesef biyometrik fotoğraf standartları gereği fazla gülmeyen bir tanesini seçtik.

16.ayının getirdiği fazla muzuratlık ve hareketlilik nedeniyle resimde de görülmekte olan alın morluğu standart bir durum haline geldi evimizde. Artık haber değeri taşımıyor senin düşmelerin. Sen de pek tınmıyorsun zaten, seni düşerken gören kişilerin sakinleşmesi senin sakinleşmenden daha zor oluyor, ben dahil!

Biyometrik fotomuzdan da anlaşılacağı üzere bize yine yollar göründü. Geçen yılki Fransa, Mayıs’taki Hırvatistan maceralarımızdan sonra bu yazki istikametimiz İtalya. Gerçi İtalya’ya üçüncü, schengen ülkelerini genelindeki kaçıncı başvurumuz hatırlamıyorum ama hiçbir vize başvurusunda bu kadar kastırdıklarını hatırlamıyorum. Eğer kiraladığımız evleri iptal etme şansımız olsaydı inan vazgeçecektik o kadar soğuttular ki ülkelerinden. Halbuki şu anda büyük bir ekonomik kriz içerisindeler, turiste ihtiyaçları var, bu muamelenin gerekçesini anlyamıyorum. Neyse başvurumuz kabul edildi şimdi 5 ağustos Cuma gecesi bineceğimiz uçağımıza kadar pasaportlarımızın elimizde olmasını ümit ediyoruz.

İtalya’ya ilk ziyaretimizi 2006 yılında şimdiki Daltonlardan Alp’in anne ve babası ile yapmış, turla tatile gitmek hiç adetimiz olmadığı halde ölü eşşek fiyatına bulduğumuz turla 1 hafta boyunca klasik Türk turisti tadında Venedik, Floransa, Roma, Siena, Pisa vs. deliler gibi gezmiştik. Burada sevgili Hayal‘in kulaklarını çınlatmadan geçemeyeceğim zira kendisi ile tanışmamız da işte bu seyahate dayanmaktadır. Yıllar sonra kaderin bizi tekrar biraraya getirmesi meselelerine hiç girmeyeceğim 🙂

İkinci İtalya ziyaretimizi ise 2008 yılında Como’ya yapmış göl kıyısındaki otelimizde sakinliğin tadını çıkartmıştık. Daha sonra arabayla Portfino’ya kadar gitmiş Santa Margaritha Ligure’de kalıp hergün ayrı bir plajda güney İtalya sahillerini keşfetmiştik. İkinci tatilimizden sonra biraz da Under The Tuscan Sun filminin etkisiyle bir gün Toscana’da bir bağ evinde uzunca bir süre kalmayı ve İtalyanların İtalyasını yaşamayı istemiştik.

Geçen yıl sen çok küçük olduğun için dağın başında olmaya cesaret edememiş kendimizi Güney Fransa’nın güvenli sahillerinde bulmuştuk. Bu yılsa uzun araştırmalar ve bebek dostu ev arayışlarımızdan sonra Roma’ya doğru yola çıkıyoruz. İlk haftamızı Roma yakınlarındaki Lago Di Vico(Vico Gölü) kıyısındaki evimizde, ikinci haftayı ise Adriyatik kıyısındaki minik bir tatil kasabası olan Silvi’deki evimizde geçireceğiz.

Bu yıl tatil planlarını yapmakta biraz geç kalınca gideceğimiz yerleri biz değil, gideceğimiz yerler bizi seçti diyebiliriz. Önce 2 hafta Sardunya’ya gitmek üzere yola çıktıysak da gerek benim her-ihtimale-karşı-anakarada-olalım endişeme gerekse içimize sinen bir ev bulamamız nedeniyle rotayı Toscana’ya çevirdik. Toscana’daki bağ evleri şarap turizminden dolayı hızla dolunca bu sefer de Amalfi kıyılarını gezmek için harika bir üs olan Sorrento’yu gözümüze kestirdik. Dağların denizi dik kestiği Amalfi kıyılarında muhteşem evler olmasına rağmen, tepelere kurulmuş şehirler, dimdik yokuşlar ve merdivenler gözümüzü korkuttuğundan bunu da başka bir bahara erteledik.

Genelde evlerimizi ararken www.holidaylettings.co.uk ve www.homeaway.com adreslerini kullanıyoruz. Uçarken www.easyjet.com , www.blu-express.com gibi ucuz havayolu şirketlerini tercih ediyoruz.  Her yıl yurtdışında bu kadar uzun kaldığımızı görenler astoronomik paralar harcadığımızı düşünedursun biz aslında oldukça uygun bütçelere yeni yerler görerek çok güzel tatiller planlıyoruz. Daha doğrusu baban planlıyor çünkü bu onun hobisi.  Türkiye’deki birbirinin aynı tatil fabrikalarında 15 gün yapacağımız bir tatilin bedeli geceliği ortalama kişi başı 300 TL’den hesaplarsak-ki çok daha pahalıları da var  9.000 TL oluyor. Buna yol filan dahil değil.  Bu 15 günlük tatilin bize kabaca maliyeti ise 3.000 € yani bugünkü kurla 7.100 TL.

Doktor, kuaför, terzi, tatil tavsiye etmemeyi çeşitli tecrübelerimden çok iyi öğrendim. Herkesin tatil anlayışı gerçekten çok farklı. Biz 2 gezgin yay burcu olarak yeni yerler görmeyi her yıl birbirinin aynı yerlere gitmeye tercih ediyoruz. Yalnız bu yıl vizeye çok sinirlendik, baban seneye Dubai aktarmalı olarak Tanzanya’ya gitmemize karar verdi. Ciddiyim! Du bakalım arkadaşın Duru bi hayırlısıyla yeni evi olan Maldivler’e uçsun, bizi tropik adada yapılması gerekenler konusunda bilgilendirsin sonra ver elini Tanzanya…

Sapanca

Hafta sonu, yine babanın bir toplantısı için bu sefer de Sapanca Güral Otel’deydik. Cuma-Pazar  gitmemize rağmen sebze çorban, köften, peynirin, pekmezin, muhallebin, tedbir amaçlı ilaçların, süt sağma makinemiz derken yine klasik kırmızı mini bavulun tıka basa doldu. Sadece emdiğin günleri o kadar özlüyorum ki. Hayat benim için çok kolaydı o zamanlar. Bizim yediğimiz herşeyi yemeye başlayınca tekrar rahatlayacağız sanırım. Yemek sorunsalı yüzünden 2 günden uzun seyahatleri geri çevirmek zorunda kalıyorum ki bu durum hiç hoşuma gitmiyor. Baban Mart’ta yine Londra yolcusu, bizse ilk kez ben istemedim diye evde kalacağız. Seyahatler bir yere kaçmıyor ya! Mayıs’ta sen herşeyi yemeye başladığında bir sürpriz yapabiliriz. Sen böyle uyumlu olduktan sonra J

Gelelim orada neler yaptığına. Uzun zamandır bir araya gelmenizi merakla beklediğim fasulye sırığımız Ömer ile oynadın. İkiniz de çok tatlıydınız. Unutkan annen sizin resminizi çekmediği için çok pişman! Çoktan abla olmayı hak etmiş Lal’le de çok güzel vakit geçirdin. Seni emeklemen için yerlere bırakıyor olmam, yere düşen oyuncaklarını silmeden yıkamadan sana geri vermem insanların dehşet dolu bakışlarını üzerimizde toplasa da ikimiz de durumdan çok memnunduk. Şu anda seni zapdetmeye çalışsam, onu atma, bunu yapma, dur oraya gitme desem kendimi ve seni sıkmaktan başka bir işe yaramayacak. O yüzden evet kabul ediyorum ben hijyenik bir anne değilim. Şimdiye kadar da bir zararını görmedim. Bilakis bu kadar huzurlu oluşunu buna borçlu olduğumuzu düşünüyorum.

Benim çocuğum ne zaman 2 saatlik öğlen uykuları uyuyacak diye merak ederken beklenen oldu. Sapanca’nın havasından mı suyundan mı bilmiyorum ilk kez tam 2 saat 15 dakikalık bir öğle uykusu yaptın. Gel gör ki bebek yatağını beğenmediğin için yanımda yatıyordun ve ben hiç uyuyamadım. Çünkü bir gece önce yatağın ayak  ucuna kadar gitmiş uçurumun kenarında uyuyakalmışsın ve benim ruhum bile duymamış! Birlikte yatma işi hiç bize göre değilmiş oğlum. Hem sen rahatsız olup bizden uzaklaşabildiğin kadar uzaklaşıyorsun bense varlığını unutup uyuyakalıyorum ve çok tehlikeli durumlar oluşuyor. Neyse akşamüstü 5’te öğle uykundan kalkınca gece yatış saatini 1 saat ileriye çekerek, katılmayacağımı düşündüğüm akşam yemeğine  de katıldım. Ertesi gün sana bakmak için gönüllüler artınca bir de SPA kaçamağı yaptım ki nasıl iyi geldi bilemezsin.

Hafta sonları hatırladığımdan da kısaymış meğersem. Oldukça yapışık yaşamamıza rağmen sana hiç doyamadığım gibi, bugünkü Pazartesi sendromum da çok ağır oldu. Allahtan hafta içleri de hatırladığımdan hızlı geçiyor da tekrar sana kavuşmam uzun sürmüyor.

Ekim’de Antalya

Bu seyahatin 2008 versiyonunda yoktun, 2009’da eve dönerken uçakta karnımdaki  ilk hareketini hissettim, 2010’da eve dönerkense zaptedilemeyen bir çocuk olmuştun. Seneye yürüyor, ondan sonraki sene konuşuyor olacaksın. Bunları düşündükçe heyecanlanmadan edemiyorum.

Babanın işi dolayısıyla her yıl aynı tarihlerde yaptığımız bu seyahate ilk kez aile olarak katıldık. 2010 yazına denize girerek veda etmek isterken, bunca yıldır harika olan hava bu yıl senin şansına 20 derece civarında olunca kös kös geri döndük. Olsun sonca dence bol bol sonbahar havası aldın, başta Başak olmak üzere seni merak eden pek çok kişiyle vakit geçirdin, golf sahalarının tozunu yuttun. Yine çok uyumlu ve sevimliydin. Dönüşte uçağın dışında 1, içinde tıkılı halde 1 olmak üzere, toplam 2 saat rötar olunca biraz cozuttun ama bizim bile o daracık koltuklarda cozutasımız vardı o yüzden sana hak verebildik.

Sen ilerde bu durumdan ne kadar memnun olacaksın bilmiyoruz ama babanla biz bu tatil fabrikalarını sevmiyoruz. Geçen yıl sana hamileyken doktorun ücra biryere tatile gitmemize izin vermediği için 5 yıldır ilk kez kendi istek ve arzumuzla bir tatil köyüne gitmiştik. Bütün gün kaydırak başında oturan aileleri, cıyak cıyak yemek salonlarını, gece benim gözlerim kapanırken diskoda zıp zıp zıplayan 1-2 yaşındaki çocukları görünce tüm günü bizden ayrı bir şekilde geçirebileceğin yaşa gelene kadar sessiz sakin butik tatiller yapmaya devam etme kararı almıştık. Her akşam oda servisini ararken kararımızı tekrardan doğru bulduk. Ben mi düzen manyağıyım yoksa herkesin bebeği senden daha mı uslu bilmiyorum ama sen 19.30’dan sonra herhangi bir dam altında herhangi bir bebek yatağında uyumazsan Dr.Jekyll’dan Mr.Hyde’a dönüştüğünden hakkını veremedik onca atraksiyonun.

Ha şikayetçimiydik bu durumdan? Kesinlikle HAYIR. Seni uyutup yatağın üzerinde oda servisi mamülleriyle piknik yaparken hiçbirşey kaçırmadığımızı düşündük. Çok dışarda olmuştuk, varsın odada olalım ama seninle olalım biz başka birşey istemiyoruz dedik durduk.

Powered by WordPress | Designed by: seo company | Thanks to seo services, seo company and seo company