Uykuyu çok seven bir bebek olmadın hiçbir zaman. Yeni doğmuş halinle tüm günü uyumadan(abartmıyorum tonla şahidim var) geçirir akşamları da bölük pörçük uyurdun. 1 aylıkkken ilk kesintisiz 3 saatlik uykunu uyudun ve sonra özellikle gecelerin yavaş yavaş düzeldi. Gündüz uyuma alışkanlığını ise 3.aydan sonra uğraşarak kazandırabildik. Uykuya ilişkin altın çağımızı 6.ayında yaşadık. Gecede 1 ya da 2 kez kalkıyor gündüzleri 3 güzel uyku uyuyordun. 6 ay 6 günlükken çıkardığın ilk dişinle birlikte gecelerimiz giderek bozulmaya başladı. Uykuya yatış rutiniminizde ve saatinde bir bozulma hiç olmadı ama kalkış sayın ciddi şekilde artmıştı.  8. ay doktor kontrolünde gecede 8 kez emdiğini duyan doktorun bu konuda acilen birşeyler yapmamızı söylemiş, önerileriyle benim moralimi bozmuştu. O zaman da söylemiştim benim bu söylenenleri sindirmem lazım diye. Benim gecede 8 kez kalkmaya bir itirazım yoktu çünkü bunun için evdeydim. Ama ya senin vardıysa? Kesintisiz bir uyku senin de hakkın değil miydi? Ben bu kadar leylaysam ya sen ne haldeydin? Bu açıdan bakınca kendim için değil, senin “UYKU HAKKI”n için bunu yapmam gerektiğine karar verdim. Tekrar uyku sorunu yaşarsak geriye dönüp neler yaptığıma bakmak için çok detaylı yazacağım.

15-20 gün bu konuya kafa yordum. Bir tek Tracy Hogg okumuş, yatır kaldırdan başka bir yöntem bilmiyordum. Başka birşey okumak da istemiyordum çünkü hiçbir bebek birbirine benzemezken, anneler de birbirinden bir o kadar farklıyken herkesin derdine topu topu 3 ayrı uyku eğitimi metodunun(Ferberciler, Tracy Hoggcular, birlikte uyuma taraftarı Attachment Parentingciler) çare olması bana saçma geldi. Bize özel bir çözüm bulmalıydım. Kafamda tonla soru dönüyordu.

Karnın tok muydu? Sadece emziren her annenin olduğu gibi benim de asla emin olamayacağım birşeydi açlıktan mı uyanıyordun yoksa ağız tiryakisi miydin? Denemesi bedevaydı. Öyle suyla, ıhlamurla kandırmaya, babanı gönderip kafanı karıştırmaya gerek yoktu. Koyarsın bir biberona anne sütünü gece boyu her kalkışta onu teklif edersin gerçekten açsa içer. İçmedin! Ben de sürekli kendi kendimi telkin ettim aç değil, emmek için ağlamıyor uykuya geri dönmek için benden yardım istiyor diye. Odanda tek başına ağlayarak uyumana gönlüm razı olur muydu? ASLA, Ferber bana göre değildi. Ama ağlamana uyku için yardım çığlığı gözüyle bakarsam en azından yanındayken ağlamana dayanabilirdim. Peki eskiden uyurken birden uyumayı neden bıraktın? Bu arada hayatımızda önemli bir değişiklik oldu mu? Kocaman bir EVET. Sadece diş değildi suçlu. Alerji hurafesiyle uğraştığımız, 3. bakıcına alışmaya çalıştığım moralimin çok bozuk olduğu dönemde uyku sorunların tavan yapmıştı. Yani bendeki huzursuzluk sana yansıyor olabilirdi. Yatağında kendini yalnız mı hissediyordun? Bizle yatmak, sıcaklığımızı mı hissetmek istiyordun? HAYIR. Onu da denedim. Bizle yatmaktan hiç mi hiç hoşlanmıyorsun. Babanın horultularından rahatsız oluyor, aramızda dilediğin gibi özgürce dönemediğin için hemen uyanıp ağlıyorsun. Attığın tekmeler de cabası. Ey çalışan anneler özellikle siz çocuğunuzla birlikte yatın yoksa bla bla bla olur diye bas bas bağırıp sinirimi bozan kadın, önce bir sor bakalım çocuk istiyor mu bunu! Emzirdikçe sırf emmek için daha çok uyanıyor olabilir misin? Bence HAYIR. Hiçbir zaman beni kullanmak, parmağında oynatmak isteyen küçük bir şeytan olarak görmedim seni. Ama bu soruya cevabım daha bilimsel bir sebeple kısmen evet olabilir. Her seferinde emzirdikçe sindirimi başlatıyor ve senin derin uykuya geçmeni zorlaştırıyor olabilirim.

Hal böyleyken 12 Aralık Pazar akşamı adam gibi bir planım, yöntemim olmadan içimden geldiği gibi denemeye başladım. Gündüz sen uyudukça uyudum ve akşam için enerji topladım. Uyuyup uyanmak beni çok yorduğu için geceleri 3′e kadar uyumamaya karar verdim. Her uyandığında ayağa kalkıyor, korkuluklara tutunuyor ve yatmamak için direniyordun. Benim çocuğum emzirmeden uyumuyor işte diye düşünüp,bir yandan da sabırla geri yatırıp ağzına emzik verip, seni sevip, ninniler söyledim.  Uykuya geri dönmen her seferinde en fazla 10 dakika sürdü, ama çokça ağlayarak. Demek ki dedim içimden emzirip hemen uykuya dönmek isteyen benim, aslında sen emmek istemiyorsun ben kolaya kaçıyorum. Beşinci kalkışında saat 02.30′da ve altıncı kalkışında saat 05.30′da iki kez emzirdim.Güne 07.10′da başladık. Geceler boyu istikrarla, bıkmadan usanmadan devam ettim. Sonraki iki gece 6, sonraki iki gece 5, sonraki üç gece 4 kez kalktın. Ama ben hep 03.00-04.00 aralığında 1 kez emzirdim. 7. gece bir kalkışında aralıksız bir saat ağlayınca motivasyonumu kaybeder gibi oldum ama birkaç gün sonra yeni dişin patlayınca tekrar rahatladım. Bu arada Ayşe’nin muhallebisini keşfedip uyumadan önce onu takviye etmeye başlayınca aç olmadığın konusunda kendimi ikna etmeme de gerek kalmadı.

15 günün sonunda işe başlamama 1 hafta kala gecede en fazla 3 kere uyanan, gece 04.00′ten önce emmeyen, uyandığında kolayca uykuya geri dönen bir meleğe dönüştün. Biz de geceleri seni uyutup dışarı çıkabilen bir aileye dönüştük. İşe dönünce bozulacak mı diye bir hafta daha test ettim ama şimdilik sorun yok. Şimdi bunu sen mi istedin ben mi yaptım hiçbir zaman bilmeyeceğiz. Ne kadar süreceğini, tekrar bozulup bozulmayacağını da bilemeyiz. Tek bildiğim düzelmeni gerçekten istediğim, sana yardımcı olmaya çalıştığım ve senin de bunu kabul ettiğin. Karşılıklı emek verdik, hakkımızı söke söke aldık. Uyku hakkın senindir bebeğim tepe tepe kullan, uyu, büyü…

Not: Bu süreçte “Siz kadınlar kendinizi ne zannediyorsunuz, memelerinizle her sorunu halledebileceğinizi mi sanıyorsunuz” diyerek bana ilham verem Seda’nın doktoruna ve dolayısıyla Seda’ya, başlamak için bana moral veren, sabırla sorularımı yanıtlayan Sena‘ya, gece boyu mesajlarıyla devam etmem için gerekli motivasyonu sağlayan Gökçe’ye teşekkür ederim.