21 Ağustos Pazar akşamı sen tam 17 ay 9 günlükken anne sütü ile vedalaştın. İkimizin de beklemediği bir anda öylece gerçekleşiverdi. İkimiz de üzüldük, zorlandık ama senin olgun tavırların sayesinde bunu da atlattık canım oğlum benim. Çılgınca emmek isteyen ve bunu toplum içinde hem sözle hem de üstümü başımı parçalayarak dile getiren bir oğul, hafiften masumiyetini kaybetmiş bir emzirme ilişkisi, bitmek bilmeyen gece uyanmaları, tatil öncesi karşımıza çıkan ufak bir sağlık problemi, 3 ay kadar kullanmam gereken bir ilaç, ilacın sana zararlı olup olmadığı konusunda fikir birliğine varamayan iki doktor, kafası karışık bir anne, derken bir karar verdim. Bu kararımda yukarıdaki faktörlerin hangisi ağır bastı bilmiyorum, ya hepsinin birleşimi ya da hali hazırda olan tüm faktörlere ilaç konusunun eklenmesi. Sanırım beklediğim cevap bana gelmişti, emzirmeyi bırakacaktım.

Yine hiçbir şey bilmeden, hiçbir şey okumadan kendi kafama yatan planı yaptım. Tatil boyunca seni dilediğin gibi emzirecek ama her emzirme sonrası dönünce artık emmeyeceğin konusunda propoganda yapacaktım. Döner dönmez 2 gece alışman için bekleyip Pazartesi itibariyle tamamen kesecektim. Orada acı kelimesini öğrenip acıyan dişini, düştüğünde acıyan kafanı filan göstermeye başlayınca ben de bu kozu kullanmaya karar verdim. Her emzirmeden sonra “Acıyor annecim o yüzden dönünce süt gelmeyecekmiş” dedim. Anladın mı anlamadın mı bilinmez keyifle emdin. Ben de son emzirmelerimiz olduğunun bilincinde olarak keyifle(ilacın zarar vermediğini umarak) emzirdim. Döner dönmez doktor kontrolünde ilacın işe yaramadığı mini bir operasyonla kökten çözüm sağlanacağını öğrenince hemen kararımdan caydım. Madem ilaç yoktu o zaman biraz daha böyle gidebilirdik.

Sonra babanla konuştuğumuzda 15 gün boyunca sana yapacağımı söylediğim bir şeyi yapmazsam, bunun büyük bir tutarsızlık olacağı ve senin bir daha benim söylediklerimi ciddiye almaman gibi bir sonuç doğurabileceği konusunda fikir birliğine vardık. Kimine saçma gelebilir ama sana başından beri yetişkin gibi davranıyoruz. Bizim için kendi aramızda tezat olmamak, sana karşı tutarlı ve dürüst olmak en önemli ebeveynlik kuralları. Duygusal yaklaştığımda kararımdan caymaya meyil ettiysem de mantıklı düşününce söylediğimin arkasında durmaya karar verdim. Pazar akşamı seni son kez emzirdim, sütün bittiğini ve bir daha hiç emmeyeceğini söyledim, el sallamanı istedim ve vedalaştık.

Gece emzirmesini 1,5 ay önce kestiğim için gece kalkışların sorun olmadı. Ama sabah bayağı zorlandın. Kulaktan dolma bilgilerle sirke sürmek, acı sürmek veya kırmızı ruj sürmek gibi yöntemler olduğunu biliyordum. Ancak çok sevdiğin birşeyden tiksinerek ayrılmanı istemediğim için canım acıyor konseptinde devam etmeyi ve yara bandı kullanmayı uygun gördüm. İlk sabah görüntü seni fazlasıyla şaşırttı, bantları sökmeye çalıştın baktın beceremiyorsun bana ters ters bakıp kucağımdan inip gittin. Kendimi gün boyunca zor bir gece olacağı konusunda hazırladım. Akşam uyku ritüelimizi aynen yerine getirdikten sonra seni yatağına koydum. Meme diye ağlamaya başlayınca yine aynı cümleleri tekrar edip bantları gösterdim. Bu sefer hiç ikna olmuşa benzemedin ve deli gibi ağlamaya başladın. Sonraki geceler dinlemek ve karşılaştırmak üzere telefonuma sesini kayıt ettim. Tam tamına 10 dakika 54 saniye fasılalar halinde katıla katıla ağladın. Ben hep yanında seni sevdim ve sakinleştirmeye çalıştım. Bu kadar kararlı olmasam vazgeçmem işten bile değildi. Sonunda emziğini almayı kabul edip uykuya daldın. İşte ben de o zaman ağladım. Bir devri kapadık, büyük bir bağ koptu gibi garip hisler içerisine girdim. Ama ikinci gün canımın acısından senden çok kendimi düşündüğümü itiraf etmeliyim. Hala bu kadar sütüm olduğunu bilmiyordum, çok canım yandı. Azar azar elimle sağsam da hiçbir iyileşme olmayınca soluğu Gaye Teyze’nin ve onun hastane tipi pompasının yanında aldım. 30 cc sağıp biraz rahatladıktan sonra kuzu Nil’i sevip evime döndüm. Eve döndüğümde sen çoktan ablan tarafından yatırılmış ve hiç ağlamadan uykuya dalmıştın. Sanırım en çok işimize yarayan senin çok üzün süredir(sanırım 12.aydan beri) emerek değil emdikten sonra yatağında kendi kendine uykuya dalman oldu. Emzirmeyi ritüelin içerisinden çıkartsak da nasıl uykuya dalacağım şimdi ben gibi bir kafa karışıklığı yaşamadın. Asıl sorunu sabahları yaşadık. Normalde keyifle kalkan sen, emmeyeceğini anlayınca agresifleştin ve hep ağladın. Kendini pek sevdiren bir çocuk olmadığın için meğer ne güzel aşk yaşıyormuşuz senle sabahları, inan ben de eksikliğini çok hissettim. Her sabah farklı bir şeye dikkatini çekerek seni sakinleştirmeye çalıştım ve kahvaltını erkene aldım. Üçüncü akşam benimle de hiç ağlamadan uykuya dalınca, bu işi başardığımızı anladım. 10 günün sonunda halen her akşam ve her sabah şansını denesen de, sabah huysuzlukların devam etse de sandığımdan çok kolay bir şekilde bu süreci tamamladık. Son zamanlarda eski masumiyeti kalmasa da sanırım seninle aramızdaki bu bağı çok özleyeceğim. Bu gece yatmadan önce ilk kez bana sarılıp yanağıma minicik tatlı ıslak bir öpücük kondurdun ya beni benden aldın. Sanırım aramızdaki bağ şekil değiştirip daha farklı belki de daha güzel boyutlara geçecek, öyle hissettim bu akşam.

Bir taraftan da kendimi yorgun bir savaşçı gibi hissediyorum. Üzerime düşeni yapmış olmanın verdiği tatlı bir huzur ve yorgunluk var. Bu beden, hamilelik ve emzirme süreci toplamında nerdeyse 26 ay boyunca hiç hasta olmadı. Gıda alerjisi dönemlerinde neredeyse bitmek üzere olan sütüme ısrarla sarıldığım, özellikle işe başladıktan sonra yorgunluktan sürünerek de olsa geceleri kalkıp seni  emzirdiğim, büyümüyorsun diye verilen her türlü negatif tepkiye rağmen sana 1 damla bile mama vermediğim için kendi adıma mutluyum. Birebir alakası olmasa da şimdiye kadar bir kez bile ateşlenmemeni, hiç hasta olmamanı, ilaç kullanmamanı içten içe emzirmeye bağlıyordum.  Tek dileğim bu kışı da sağlıkla geçirmen.

Senin dilinden bu olayı özetlersek “Anne meme gok, acıooooo”