Category Archives: Meraklı Geziyor
Tanzanya Canavarı
İşte öyle yoğun ve stresli bir dönemden geçiyordum ki bu tatilin zamanlaması hem çok uygunsuz oldu, hem de ilaç gibi geldi. Gitmeden evvel vücudumda o kadar çok elektrik vardı ki elbiselerim sanki çok rüzgar varmış gibi üzerime yapışıyor, sen dahil nereye dokunsam çatır çutur elektrikler havada uçuşuyordu. Arındım, dinlendim, kendime geldim diye düşünmem sadece 3 gün sürebildi. Sonra yine aynı terane. Döneli nerdeyse 3 hafta oldu ve ben tatile gittiğimizi bile hatırlamakta zorlanıyorum! Detayları unutmadan yazmalı, kayıt altına almalı…
Bir Hypnobirthing Hayali
Gözlerini kapa ve kendini mutlu hissettiğin o yerde hayal et. Bu yer daha önce hiç gitmediğin ama çok gitmek istediğin bir yer de olabilir. Orası nasıl bir yer? Hava nasıl, sıcak mı soğuk mu? Yürüyor musun, ayakların çıplak mı? Yerdeki dokuyu hissetmeye çalış. Havayı içine çek, ne kokuyor? Sesleri dinle, ne duyuyorsun? Etrafı dikkatle incele, neler görüyorsun?
Ata’ya Tırmanış
Daha karnımdayken başladım anlatmaya. Sana hiçbir şey öğretemezsem şu hayatta, sırf O’nu öğretmek yeter bana. İçinde bulunduğumuz şartları, yaşanan toplumsal olayları burada anlatmamaya özen gösteriyorum. Ama şunu bil ki bu 29 Ekim farklıydı. Türlü türlü engellemelere inat O’nu huzurunda ziyaret etmek, seni O’na götürmek istedik.
iPhone’a emanet
30 Eylül sabahı İstanbul’a bardaktan boşanırcasına yağmur yağarken biz havaalanına doğru yola koyulduk. Bu seferki rotamız Bodrum Rixos’tu. Torba’ya 2 km uzaklıkta tepelik bir koya konuşlanan bu oteli, babanın toplantısı için gidiyor olmasak pek de tercih etmezdik sanırım. 5 yıldızlı otel sevmiyor oluşumuz bir yana, yokuşları nedeniyle çocukla çok rahat edilecek bir yer olmadığını söyleyebilirim. Her ne kadar günde 3 posta yokuş tırmanmaktan bacaklarımız tutulsa da güzel hava sayesinde harika bir hafta sonu geçirdik. Sabahları nispeten serin, öğleye doğru gayet güzel ısınan, akşamları ise limonata gibi olan hava sayesinde Ekim’de Bodrum başkaymış diyenleri gayet iyi anladık.
İlk kesintisiz uykunun hemen ardından bu seyahate çıktığımız için biraz tedirgin olsam da uyku konusunda en ufak bir sorun yaşamadık. Sezonun son denizine girdiğini bilirmişcesine her denize girdiğinde çıkmak bilmedin. “Anne bıyaaaaak” nidalarıyla beni ittirip kendi kendine kolluklarınla yüzmeye çalışıp, heyecandan ağzını kapatmayı unutunca bol bol su yuttun. Sabahları deniz sefası sonrası evde pek görmeye alışık olmadığımız 3 saatlik öğle uykularından patlatıp bizi çok dinlendirdin. Hayatında ilk kez bir otelin Mini Club’ında vakit geçirdin. Senin yaş grubunu ebeveynsiz almadıkları için sana eşlik ettim ama süs bitkisi şeklinde orada dikildim. Emmeyi bıraktıktan sonraki ilk uçak yolculuğumuz olmasına rağmen, gidiş de dönüş de gayet sorunsuz geçti.
Bu tatilin en önemli gelişmesi seni uyuttuktan sonra odamızda bırakıp babanla yemeğe gidebilmemizdi. Böyle bir şeye nasıl cesaret ettiğimizi açıklayana kadar, etrafımızdakilerin “Çocuğunuz nerede?” diye sorarkenki meraklı ve iğneleyen bakışlarını hiç unutmayacağım. Resmen gaddar anne&baba damgası yedik. Ya ben çok rahatım ya da insanlar gerçekten çok pimpirikli bilmiyorum.
Birkaç ay önce ÇokBilmiş’in bu yazısında gördüğüm şu uygulamayı hemen indirmiş ve denemeyi kafama koymuştum. Kısmet bu tatileymiş. Aslında Baby Moniyor&Alarm uygulaması bir bebek telsizi vazifesi görüyor. Klasik bebek telsizlerinden tek farkı herhangi bir mesafe kısıtı bulunmaması. Bebeğin yattığı odada bebeğe mümkün olduğunca uzak bir noktada sarja takılmış bir iphone bırakıyorsun, eğer bebek ağlarsa daha önceden tespit ettiğin bir numaraya otomatik telefon açıyor. Bebeğinin yanına gidene kadar ne şiddette ağladığını veya gerçekten ağlayıp ağlamadığını kontrol edebiliyorsun.
Uygulamayı kullanmak çok basit. Önce ayarlar(settings) bölümünden aranacak telefon numarası(alert phone) seçiliyor. Tabii ki telefon rehberi içerisinden birini seçebiliyorsun. Uygulamanın sese karşı duyarlığınını(sensor sensivity) ayarlayabiliyor, özellikle gürültülü bir yerdeysen duyarlılığı en düşük seviyeye getirebiliyor ya da en ufak sese bile devreye girsin istiyorsan en yüksek seviyeye ayarlayabiliyorsun. Daha sonra gelişmiş ayarlar(advanced settings) bölümünden alarmı kurar kurmaz kaç saniye içerisinde odayı terk etmek istediğini(time to leave the room) seçiyorsun ki sıvışma anında çıkan sesleri algılamasın. Her gık sesini ciddiye almasın diye bir de kaç saniyelik kesintisiz ses duyduktan sonra(alarm after) telefon açmasını istediğini belirtiyorsun. Bir güzel özelliği daha var ki “koy başını, yat bakayım aşağıya..vb.”anne sesini kayıt edip ilk ağlamanda bunu devreye sokabiliyor(replay mummy’s voice), halen ağlaman devam ediyorsa telefon açmasını sağlayabiliyorsun(after mummy’s voice). Dilersen anne sesi yerine ipod’dan sevdiğin bir ninniyi de seçebiliyorsun. Aktivite geçmişi(activity log) sayesinde kaç dakika kesintisiz uyuduğunu, eğer mırıldandıysan kaç saniye mırıldandığını görebiliyor, dilersen bu seslerin detayını dinleyebiliyorsun. Kısacası herşey düşünülmüş. Uygulamanın tek kötü yanı var ki-bunu uygulamayı geliştirenlerin bilerek yaptığını düşünüyorum- bir kere ses duyar ve telefon açarsa telefonda bebeğinin ağlamadığını görüp kapasan bile tekrar devreye girmiyor. Sanırım bu uygulamanın bir bebek bakıcısı olarak algılanmaması, sadece bebeğe ulaşmanın mümkün olduğu ortamlarda kullanılmasını istedikleri için böyle bir önlem almışlar.
Çalışıp çalışmadığına ilişkin birkaç deneme ve restoran-oda depar süresine(1 dk 30 saniye) ilişkin testlerden sonra biz bu uygulamaya güvendik. Seni herzaman yatırdığımız üzere saat 8 gibi yatırdık, 15 dakika daldığından emin olmak için bekledik ve sürekli otel odasına tıkılmak zorunda kalan anne&baba olarak makus talihimizi yenip kendimizi dışarı attık. İlk gece insanların dehşet dolu bakışları altında bir güzel akşam yemeğimizi yedik. İkinci akşam uygulamanın namı almış yürümüş herkese ballandıra ballandıra detayları anlatırken birden telefon çaldı. Ufak çaplı bir heyecan yaşasam da telefondan ağlama sesin gelmediği için sakince odaya gittim. Girer girmez ne olduğunu anladım. O sırada başlayan canlı müzik neredeyse odamızın içinde çaldığından uygulama sürekli ses algılıyor(noise detected) ve arama yapıyordu. Buradan anlamış olduk ki dış sesin fazla şiddetli olmadığı yerlerde denemekte fayda var. O akşam tekrar çıkamadık ama olsun bu uygulamanın değil müziğin kabahatıydi.
Burada Steve Jobs’ı rahmetle anmadan edemeyeceğim. Onun gibi bir dahi sen büyüyene kadar bir daha bu dünyaya gelir mi bilmiyorum ama hayatını okumanı ve onun bakış açısını anlamanı çok isterdim. Kendisi iphone/ipad’i icat etmeseydi hayatımızın daha ne kadar kolaylaşabileceğini asla bilemeyecektik. Sen bu satırları okurken, “Amaan anne sen bunlara kolaylık mı diyorsun? Bizim i-robot’umuz çocuğu pıpışlayıp geri uyutuyor!” mu diyeceksin ne diyeceksin bilmiyorum ama ben televizyonu siyah&beyaz seyretmiş bir kuşak olarak içinde yaşarken bile teknolojik gelişmelere şaşırabiliyorum.
Yazlık Günleri
Eskiden arkadaşlarımla tatile gitmek için sabırsızlanır, ailemle tatile gitmeyi sıkıcı bulurdum. Evlendikten hele de çoluk çocuğa karıştıktan sonra, aslında içten içe onlarla olmayı ne kadar özlediğimi, tıpkı eski günlerdeki gibi onların güvenli kolları altında tembellik yapmayı ne kadar istediğimi fark ediyorum. Hele de ne tatillerde, ne hafta sonlarında hiç dinlenemediğim şu günlerde Çandarlı’daki yazlığımız dünyanın en güzel otellerinden, en güzel plajlarından daha cazip geliyor açıkçası. Eğer yeterince eğlenceli bir anne&baba olabilirsek, belki sen de bu huzur ve güven ortamını arar,büyüdüğünde bizle vakit geçirmek istersin diye umuyorum canım oğlum.
Uzun bayram tatilini fırsat bilip, İtalya’dan döndükten tam 1 hafta sonra soluğu yazlıkta aldık. Git git derinleşmeyen bir deniz, denizin hemen önündeki 1 dönüm bahçeli evimiz, sana bakmak için kuyrukta bekleyen bir anneanne, bir dede, bir büyük dayı, bir yenge, bunlara bir de bizimle gelen ablan eklenince vahaya düşmüş gibi oldum gerçekten. Seni oraya bırakıp kendimiz tatile gitsek inan bu kadar keyif almazdım. Yani hem seninle olmanın, seni izlemenin keyfi var hem de sana bakmakla ilgili en ufak bir sorumluluk yoktu. Bir anne daha ne ister ben bilemiyorum.
Sütle vedalaşmanın 8.gününde gittiğimiz yazlıkta özellikle sabahları en geç 06.00’da oldukça huysuz olarak güne başlıyordun. Seni hemen yan odaya devrediyor, bizse babanla bir güzel uyumaya devam ediyorduk. Onlarsa sabahın 7’sinde parka gitmek, arabanın içerisinde vakit geçirmek, traktöre bindirmek gibi aktivitelerle seni oyalıyorlar kahvaltını ettirip denize götürüyorlardı. Sen 11 gibi uyumak üzere geri geldiğinde, biz yataktan yeni çıkıyor, senin uyuduğun 3 saat boyunca kafamızı dinliyorduk. Öğlen yemeğinden sonra maaile denize gidiyor akşam 6’ya kadar orada vakit geçiriyorduk. Akşamüstleri yemeğe kadar geçen sürede ise komşuların torunlarına tonla oyuncağın yığıldığı kocaman bahçemizde oynuyor, biber topluyor, bahçeyi suluyorduk. Plajdaki abi arkadaşlarına ek olarak bir de köpek arkadaşların vardı ki onlarla oynamanı izlemek görülmeye değerdi. yemeğini yeyip, banyonu yaptıktan sonra 8 dedin mi yorgunluktan bayılıyor ama ne hikmetse gecede bilmem kaç kez uyanmaya devam ediyordun. Anneanenle deden seni odalarında yatırmaya cesaret bile edemediler öyle diyeyim sana!
Bu tatilden tarihe not: ilk 3 kelimeli cümleni-Dede çöp attı- söyledin. Hemen arkasından da “Biz adda geldik”, “Baba neeen(araba sesi) yaptı” gibi çeşitlemelerle bizi eğlendirdin. Arabalara, anahtarlara olan bu aşırı düşkünlüğün sayesinde oto koltuğu huysuzluklarını da geride bıraktık gibi gözüküyor. Giderken ve gelirkenki bayram trafiğine rağmen şimdiye kadarki en rahat yolculuklarımızı geçirdiğimizi söyleyebilirim. Ağlasan da çatlasan da patlasan da bugüne kadar seni oto koltuğundan hiç çıkartmadım. Demek ki sabreden derviş muradına erermiş. Bizimki oto koltuğunda hiç oturmuyor deyip pes etmemek gerekmiş!
Senin için her detay düşünülmüş, park yatağın ve İKEA mama sandalyen hazır edilmiş, buzluğa dizi dizi pirzolaların atılmıştı. Seni nerdeyse 3 aydır görmeyen anneanne ve deden sonlara doğru sabah 6’da kalkmaktan su kaynatsalar da varlığından o kadar memnun görünüyorlardı ki seni bu kadar geç oraya götürdüğüm için kendimi kötü hissettim. Hele de senin orada olmaktan bu kadar mutlu olduğunu gördükten sonra! Bu kışki performanslarına göre seneye seni sadece ablanla 1 haftalığına misafir edebilirler belki kim bilir?
İtalyanların İtalyası
Seviyoruz işte, ailecek bilmediğimiz yerlere gitmeyi, orayı keşfetmeyi, az da olsa oralı gibi hissetmeyi. Bu yıl tam olarak anladık ki sen de bizdensin. Düzenin konusunda oldukça hassas olmana rağmen özellikle seyahatlerde gösterdiğin müthiş uyumlu tavır, gittiğin yerlerdeki tek beklentinin basit bir bebek yatağı olması, her yeni yeri keşfederken gözlerinde gördüğümüz heyecan ve aynı dili konuşmasan bile herkesle iletişim kurmaya bu kadar hevesli olman gezgin ruhun sana da geçtiğinin göstergeleri.
Yine uyku saatine getirdiğimiz İstanbul-Roma uçuşumuz, senin uçak havalandıktan yaklaşık 5 dk. sonra uyumanla vukuatsız geçti. Bildiğimiz üzere, sen uyudu mu külçe gibi uyuyan ve oradan oraya taşınabilen bir çocuk değilsin, olamayacaksın da. Daha uçak tekerleklerini yere koyar koymaz gözlerini cin gibi açıp “deldikkkkkkkkkk” diye bağırdın. O andan sonra da geceyi geçireceğimiz otelimize gidene kadar ortalıkta koşturdun durdun. Sallama, pışpışlama, yanımıza alma gibi uyku şekillerinden hiç hazetmediğinden seni tekrar uykuya ikna etmek oldukça zor oldu.
Sabah ise bu 3 saatlik uyanıklık süresi hiç olmamışcasına tüm enerjinle güne başladın. 1,5 saatlik araba yolcuğunun sonuna evimize vardığımızda kuzenin Ryan(senin dilinde Nayn) ve sen kendinizi çimlere atıp hemen oyuna daldınız. Bu tatilde iki çocuklu olmak nasıl bir şey acaba diye merak ettiğim her şeyi bizzat idrak etmiş oldum. Gözüm korkmadı dersem yalan olur ama bunda 32 aylık kuzeninin tam bir 2 yaş krizinin ortasında olmasının da etkisi var tabi. Bir de günlük programlarınız o kadar farklıydı ki sürekli birbirinizi rahatsız etmemeniniz için çaba göstermek çok yorucu oluyordu. Sen dünyanın neresine gidersek gidelim akşam 8’de uyuyup sabah 6’dan itibaren kalkıyorsun. O ise gece 11 gibi anne ve babasıyla yatıyor sabah 11 gibi onlarla kalkıyor. O kalkıyor sen öğlen uykusuna yatıyorsun, sen kalkıyorsun o yatıyor, bildiğin köşe kapmaca. Dolayısıyla dönüşümlü olarak sessiz olmanız gerekiyor. Ama gel de bunu size anlat!
Roma’nın sayfiye yerlerinden olan Ronciglione’deki evimiz tam bir yayla havasına sahipti. Sabahları hafif puslu 13-16 derece sıcaklıkta çiğ yağmış çimenlerde seni ses çıkarmadan oyalamak oldukça zor olunca çözümü arabaya kaçmakta bulduk. “Aarbaaa” ve “aaahtar” bu ara favori kelimelerin, çılgın bir araba düşkünlüğün var. Bu konuda bana çekmişsin zira baban bile araba bilgim konusunda şaşırıp kaportacı çırağı ile mi evlendim diye sıklıkla merak etmektedir. Arabamızı tanıyalım seansından sonra, kahvaltımızı edip biraz da bahçede oynadıktan sonra saat 11 gibi maaile öğle uykusuna yatıp 2-3 saat dinleniyorduk. Sonra öğlen yemeğimizi yeyip, evimizin dibindeki Lago Di Vico’ya göle girmeye gidiyorduk. Akşamüstü Ronciglione’de dondurma keyfi yapıp 7 civarı evimize geçiyor, yemek, banyo uyku ritüelimizi gerçekleştiriyorduk. Çok sakin, çok dingin, doğayla ve seninle baş başa, telefonun bile çekmediği, internetin olmadığı, bol bol kitap okuduğumuz huzurlu bir haftaydı. İstanbul’da sürekli bir şeylere yetişmeye çalışırken insan ne kadar yorulduğunu anlamıyor da arada böyle durduğunda anlıyor bu dinginliğe olan ihtiyacını. 10 yıldır sadece 11 aylık bir doğum izni molasıyla aralıksız çalıştığım için herhalde, hele de senden sonra tatiller benim için eğlence odaklı olmaktan çok uzakta artık. Sadece 2 kez civarı gezecek gücü kendimizde bulabildik. Birinde Roma’ya diğerinde de yakınımızdaki 1500’lü yıllarda inşa edilmiş Bomarzo Canavar Parkı’na gittik. Sen tam anlamasan da kuzenin Ryan bu geziden çok memnun kaldı.
Birinci haftanın sonunda nispeten daha civcivli bir yer olan Silvi Marina’ya geçtik. Evimizin deniz kenarında ve iki katlı olması sabah seanslarımızın kolay geçmesini sağladı. Amcanları uyandırmadan hızlıca kahvaltını yaptırıp 7.30 gibi inin cinin top oynadığı plajda oluyor, öğlen sıcağı bastırmadan bol bol denize giriyor, saat 11’e doğru gözlerin kapanırken evimize gidip bi güzel uyuyorduk. Uyanıp yemeğimiz yiyor, bazen denize, bazen yürüyüşe, bazen de parklara gidiyorduk.
Yemek sorun olmayacakmış gibi gözükse de şaşırtıcı bir şekilde yine sorun oldu. Dubrovnik tatilimizden peynir seçtiğini bildiğimden, bu sefer hem beyaz peynirini hem kaşar peynirini vakumlatarak yanımda götürdüğüm için sabah kahvaltılarımız sorun olmadı. Oranın meyveli yoğurtlarını çok sevdiğin için ara öğünlerin ve turuncu kavunlarına bayıldığın için meyven de sorun olmadı. Ama iş senin ana besin madden ete gelince çuvalladık. Ağırlıklı olarak kanlı kanlı kalın bisteccalar yedikleri için sana et bulmakta zorlandık. Bulduğumuz ince etler ise genellikle sığır etiydi sen onları çiğneyemedin. Pizza yemesine yerdin ama bu tatilimizde öğrendik ki gerçek İtalyanlar-artık üşengeçlikten midir bilinmez-öğlen asla pizza yemezler, pizza fırınlarını saat 18.00’den sonra yakarlarmış. Siz burayı Roma mı sandınız öğlen pizza yemek sadece turistlere göredir diye bir de dalga geçtiler bizle! Bazı akşamlar evimizin dibindeki pizzacıdan pizza alıp getiriyorduk ama ona da çok yüz vermedin. Balıkla da aran pek olmadığından deniz mahsulü lokantalarına gittiğimizde de yarı aç gezdin durdun. Makarna cennetinde canının pilav isteyeceğini tahmin ettiğimden evden getirdiğim pirinçle sana pilav yapıyor yanında da kasaptan aldığım hamburger köftesini veya schintzel kızartıyordum. Evdeki lezzetlere en yakın bunlardı.
Senin sosyalliğine gelince, ne baban ne ben böyle olmadığımızdan seni şaşkınlıkla izledik. Farklı bir dil konuşulduğunu anladın mı bilmiyorum ama seni gören ve seven herkes ciao(çav) dediğinden hemen bu lafı kaptın. Gayet aksanlı bir şekilde hem merhaba hem de baybay niyetine herkese çau çau deyip durdun. Sahilde arkana bile bakmadan altında çocuk olan her şemsiyeye kendi kendine gidip, onlarla arkadaş olup, oyuncaklarına sulandın. Allahtan İtalyanlar da bizim gibi çocuk sever bir millet de biz ezile büzüle seni oralardan toplayacağımıza uzaktan keyifle izledik sevimli sosyalleşme çabalarını. En bomba olay 8-9 yaşlarında bir kız çocuğu sana adını sorduğu sırada yaşandı. İtalyanca adını soran kıza bön bön bakınca, kız çok akıllı bir mavera ile önce kendini sonra arkadaşlarını göstererek teker teker isimlerini söyledi. Sonra seni işaret ederek tekrar sordu. Sen de gözlerin parlayarak “Memir” diye bağırdın. O an anladım ki çocukların dili, dini, ırkı yok. Siz dünya vatandaşınız, hepiniz…
Yalnız bu tatilde ilk kez sana çok çok çok sinirlendik babanla ikimiz. Araba ve anahtar sevdan bize çok pahalıya patlıyordu az kalsın. Evden çıkmak üzereyken babandan anahtarı istedin o da verdi. Sonra senden bir an gözümüzü ayırdık ve arabanın anahtarı yokoldu. Nereye koydun oğlum diye sordukça, “orda, burada” deyip bir sürü yer gösterdin ama yok yok, yer yarıldı anahtar içine girdi! Dönmemize 1 gün var, araba kiralık, Silvi’de ofisleri yok, anahtarı kaybettiğimizi söylesek ne zaman bize yedek anahtarı yetiştirirler, yetiştiremezlerse biz 4 saat uzaklıkta havaalanına nasıl gideriz, arabayı onlar nasıl alırlar gibi binbir düşünce içinde deli gibi anahtar ararken sen adda adda diye peşimizde dolaşınca iyice sinirlerimiz kalktı. Sakince tekrar aramak için seni odanda yatağına hapis bıraktık. Biraz ağladın ama plan başarılı oldu, sakin sakin arayınca anahtarı bulduk. Bulaşık makinesinin içine atmışsın! Bu da bize kocaman bir ders oldu artık senin eline önemli bir şey vermiyoruz.
Dönüş uçağımız 23.40’da olduğu için Fiumicino yakınlarında biraz vakit geçirmek üzere plan yaptık. Önce büyük markaların %70 indirimli mağazalarının bulunduğu CastelRomano Designer Outlet’e gittik. Pek alışveriş modumuzda olmadığımızdan şöyle bir gezip çıktık. Tatilimiz boyunca gördüğümüz ilk Türklere de tam da burada rastladık. Sanırım millet olarak seviyoruz pahalı markaları ölü eşek fiyatına almayı. Alışveriş için Roma’ya giden marka meraklıları şehir içinde vakit kaybetmemeli bence.
Sonra akşam kapanana kadar Zoomarine Aqua Park’ta vakit geçirdik. Böyle büyük bir eğlence merkezi için henüz çok küçükmüşsün onu anladık. Tek ilgini çeken bahçedeki sincap ve mini tren oldu. Oradaki kalabalık da benim midemi bulandırdı. Bir yandan böyle eğlenceleri tatmanı istiyorum bir yandan da kafam kalabalıkları kaldırmıyor. Nasıl olacak bu iş bilmiyorum.
Dönüşte havaalanında bebek arabanda zorla da olsa seni uyutmayı başardım. Ama uçağa binerken arabadan kucağıma transfer esnasında yine cin kesildin. İlk kez bir uçak yolculuğunda 1 saat filan uyumadın, hatta ağladın. Emzirsem de ışıklar açık olduğu için bir türlü uykuya dalamadın. Sonunda daldığında inişe geçmiştik zaten. İner inmez uyanıp eve varıncaya kadar da uyumayınca, ertesi günü nasıl çıkartacağımı kara kara düşündüm. Sabah 5’te uykuya daldın ve 5 saat deliksiz bir uyku çekerek bana büyük kıyak yaptın. Sen doğduğundan beri ilk kez 10’da yataktan çıkınca uçakta uyumayan çocuk da fena olmuyormuş diyerek bir tatilin daha sonuna geldik.
Aşırı doz Demir yüklemesinden sonra bugün işe gelmek çok koydu ama sadece 5 işgünü çalışıyoruz ve bayramı fırsat bilip hasretinle yanıp tutuşan anneane, dedeye doğru yelken açıyoruz.İşte benim asıl tatilim de tam orada başlıyor…
